Arkusz, na którym stoi połowa firmy.

Co zwykle zastajemy

Proces działa, bo trzy osoby wiedzą, jak go obejść. Dane są w arkuszu, którego nie da się zablokować, w skrzynce, do której ma dostęp jedna osoba, i w systemie, z którego trzeba je ręcznie przepisać. Nikt tego nie zaprojektował - to narosło, bo działało.

Koszt nie jest widoczny w żadnym raporcie, bo rozkłada się na godziny przepisywania, pomyłki wychwycone w ostatniej chwili i decyzje podejmowane na nieaktualnych liczbach.

Co budujemy

Obieg pracy z uprawnieniami i historią

Kto co zmienił, kiedy i na jakiej podstawie. Nie dla kontroli - dla możliwości odtworzenia, dlaczego rok temu podjęto taką decyzję.

Panele, na które ktoś faktycznie patrzy

Jeden ekran z liczbami, które wymagają reakcji, zamiast dziesięciu wykresów, które nikogo do niczego nie skłaniają. Projektujemy to od pytania „co zrobisz, gdy ta liczba urośnie?”.

Integracje

Z systemem księgowym, z pocztą, z tym, co już macie. Zwykle to jest większa część pracy niż interfejs i zwykle to jest miejsce, w którym projekty się sypią.

Stos, na którym pracujemy

Python i FastAPI po stronie serwera, PostgreSQL jako baza, Docker do uruchamiania, testy automatyczne jako warunek odbioru, a nie dodatek. Dobieramy to do tego, co potraficie utrzymać - jeżeli w firmie jest zespół .NET, budowanie w Pythonie jest złą decyzją niezależnie od tego, co my lubimy.